Bir Saatlik Dost

    Yazan: d@phne Etiket: »
    Beğeniler


    Bugün e-posta adresime gelen bu mesajı okuyunca hem gözlerim doldu hem de neden doktor olduğumu yeniden hatırladım. İnsanlara her koşulda yardım etmeyi görev edinen tüm arkadaşlarımla paylaşmak adına burada yazmak istedim.

    Bir Saatlik Dost (Yaşanmış bir hikaye)


    Hızlı bir çalışma temposunun ardından saatin beş olduğunu Kat nöbetini devretmeye gelen hemşire arkadaşlar sayesinde fark etmiştik. Yoğun bir servisti çalıştığım servis, çocuk servisleri hastanelerin en yoğun ve gürültülü olan servisleridir. Artık günün yoğunluğu geçmiş servis sessiz bir hal almıştı aksam tedavilerini henüz bitirmiş ofiste çay içmeye gitme telaşındaydım Çünkü o günün ilk çayını içme fırsatı yakaladım diye kendi kendime düşünüyordum. Kep dağılmış saç baş karışmış yorgun bitkin bir haldeydim tedavi odasından çıktığımda. Aynada kendimi tanıyamadım. ofise geldiğimde hemşire odasının telefonu çalıyordu. Oturduğum yerden büyük bir güçlükle ayağa kalktım ve telefona gittim karşıdaki ses acilde trafik yaralılarının olduğunu içlerinde Çocuklarında bulunduğunu, damar bulamadıklarından dolayı acile yardıma gelmemi söylüyordu. Tüm yorgunluğumu unutmuş hızla acil servisine yönelmiştim ki diğer telefonda nöbetçi hekimin nöbetçi beyin cerrahı hekimiyle gelip gelmeme konusundaki tartışmasını duydum. Nöbetçi hekimin sesi ortalığı çınlatıyordu:

    — Ne yapalım? Bırakalım ölsün mü bu insanlar? Gelmek zorundasınız!

    - ...

    — Gittiğiniz davet beni ilgilendirmez! Nöbet değiştirseydiniz Çok önemli bir davetti madem.

    -...

    — Siz Hipokrat yemini etmediniz mi?

    Konuşma böyle sürüp giderken gelen asansöre binerek koşarak acil servisine gittim Her yer kan revan içinde ağlayan koşuşturan yakınını bulmaya çalışan bir yığın insan vardı bu kalabalıkta sağlıklı bir iş nasıl yapılırdı bilmiyordum ama her kez elinden geleni birilerine bakma gayretini gösteriyordu. Acil serviste yatak kalmamış sedyelere insanlar yatırılıp ilk müdahale yapılıncaya kadar bekletiliyor yetersiz kalan personel yerine hastaları yukarı sevk edilen servise aileleri çıkartıyordu. Onca kazazede içinde başında kimsesi olmayan ama durumu da oldukça ağır 15–17 yaş arası bir genç vardı gerekli müdahalesi yapılmış fakat sevk edildiği beyin cerrahi hekimi henüz görev yerine gelmediği için orada bekletiliyordu. Kendime ait serum ve tedavileri uyguladıktan sonra o çocuğun başına giderek ilgilenmeye çalıştım şuuru yerindeydi konuştuklarımı anlıyor fakat cevap veremiyordu son anlarını yaşadığını görüyor ve yalnız olduğu için korkunç derecede üzülüyordum onu orada yalnız bırakamıyordum. Zaten ben onunla ilgilenirken acil servis boşalmış, tüm hastalar gerekli servislere dağıtılmıştı. Ellerimi sımsıkı tutuyordu, bırakma dercesine gözlerinden yaşlar süzüldükçe kendimi ben de tutamaz hale gelmiştim, eğildim yanaklarından öptüm. "Bırakmayacağım seni sakin ol, Üzülme sakin" diyordum hiç tanımadığım, daha önce hiç görmediğim bu insana anlatılmaz bir yakınlık hissediyor, sanki onun acısının aynısını çekiyordum. Çok acı çekiyordu hem yalnızlığından hem de geçirmiş olduğu beyin travmasından. Ne kadar süre daha onunla kaldığımı hatırlamıyorum. Avucumu bırakmasıyla kendime geldim. O artık aramızda değildi, bu dünyayı terk etmişti ve ben gelmeyen doktoru suçluyor içimden Lanetler yağdırıyordum. Derken beyin cerrahı hekim gelmişti. Hastanın daha doğrusu ex (Ölmüş) gencin üzerindeki çarşafı almamı söyledi. Çarşafı kaldırdığımda doktorun hiç bir şey söyleme fırsatı olmadan yere düştüğünü gördüm. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. Yemekli bir davetten gelmişti. Acaba çok mu sarhoştu ya da kalp krizimi geçiriyordu diye düşünürken diğer hekim arkadaşları olaya müdahale etmişlerdi bile. Ölen o gencecik insanin babasıydı bu doktor ve kendi evladının tedavisi için çok geç kalmıştı ne yazık ki. Kötü günde oğlunun acısıyla felç geçirmiş ve görevine yeniden dönememişti.

    Seni yeniden andım KEREM ruhun şad olsun hayattaki bir saatlik dost bana yıllardır yaşattığın tecrübeyle dost kalan dost. 1986

    MUTLAKA 2-3 Ayda bir bu yazıyı okurum ben. Size de tavsiye ediyorum.

    Dostluk her gün 2-3 kere telefonla konuşmak değildir...

    Dostluk yapılması gereğine inanılan telefon görüşmeleri sırasında diğer insanların dedikodusunu yaparak karşılıklı bir şeyler paylaşıldığını zannetmek değildir...

    Dostluk; dost bildiğin kişinin en ince detaylarını bilme ihtiyacı ve gereği değildir... Dostluk; dost bildiğin kişinin senin en karışık detaylarını bilmesi gerektiği de değildir...

    Dostluk her hafta 3-5 kere görüşmek değildir...

    1 ay, 1 sene, 5sene seni aramayan, senin de aramadığın bir insani birdenbire arayıp, dertleşmek, hatır sormak istersen ve o insan da seni Geri Çevirmez ve sanki daha az Önce konuşmuşsun gibi kaldığınız yerden konuşmaya devam ederse, ve daha da Önemlisi bu 1 ay, 1 sene, 5 sene ayrılığa rağmen bu insanin başı gerçekten sıkıştığında yardımına koşacak ilk insanlardan biriysen, ve ayni şekilde onun da Öyle olduğunu biliyorsan EMIN OL Kİ O kişi senin DOSTUNDUR... Sen de O'nun...

    " Her tür ilişki avuç içinde duran kum taneleri gibidir. Avucumuzu sıkmadan, gevşekçe tutarsak, kum taneleri kaymaz, durur. Avucumuzu kapatıp, sıkmaya başladığımız an kum taneleri parmaklarımızın arasından akmaya baslar. Bir kısmını tutmayı başarsanız da, Çoğu akıp gider. İlişkiler de böyledir. Esneklik varsa, diğer insana saygı duyuluyor ve özgürlük tanınıyorsa ilişkiler bozulmaz. Ama diğer insanı Çok bunaltırsanız ilişki de yavaş yavaş bozulur ve biter. Hayatta pek Çok insanla karsılaşırsın Ama sadece gerçek dostlar senin kalbinde bir iz bırakır."

    GERÇEK DOSTLARINIZI BULUP HİÇ KAYBETMEMENIZ DİLEĞİYLE!!!

    5 Kişi Yorum Yapmış.

    1. ne kadar hüzünlü bir olay:(((
      bir solukta okudum.
      insanlığımızı asla unutmamalıyız,her yerde ve her ortamda.
      dostluğa gelince de;ne güzel şey dostluklar kurabilmek ve bu dostlukları ömür boyu sürdürebilmek...

      DOSTLUK GÜNAH OLMAYACAK KADAR MASUM, KÖLE OLMAYACAK KADAR ÖZGÜR, UMULMAYACAK KADAR YAKIN, UNUTULMAYACAK KADAR DERİN, TEK BAŞINA YAŞANMAYACAK KADAR ZORDUR.

    2. Adsız says:

      Dost
      Genç adamın biri,
      Dermiş babasına her gün;
      'Benim de dostlarım var, sendeki dost gibi'
      Baba, itiraz eder,
      Olmaz öyle çok dost, hakikisi
      Belki bir, belki iki,
      Fazlasını bulamazsın gerçek, hakiki...
      Devam eder durur konuşma...
      Aralarında başlar bir tartışma,
      Karar verirler bir sınava,
      Dostun hakikisini anlamaya...
      Bir akşam bir koyun keserler,
      Ve koyarlar çuvala.
      Baba der ki oğluna,
      'Hadi al bu çuvalı, şimdi götür dostuna'.
      Çuvaldan kanlar damlamakta,
      Sanki öldürmüşler de bir adamı,
      Koymuşlar çuvala,
      Dıştan böyle sanılmakta.
      Delikanlı sırtlar çuvalı,
      Gider en iyi bildiği dostuna,
      çalar kapıyı.
      O dost, bakar ki bir çuvala
      hem de kanlı,
      Kapar hızla kapıyı delikanlının suratına,
      Almaz içeri arkadaşını,
      Böylece tek tek dolaşır delikanlı,
      Kendince tanıdığı, sevdiği dostlarını.
      Ne çare, hepsinde de sonuç aynıdır.
      evlat geriye döner.
      Ama içten yıkılır...
      Babasına dönerek; haklıymışsın baba ' der.
      Dost yokmuş bu dünyada ne sana, ne de bana.
      Baba 'hayır Evlat 'der, benim bir dostum var bildiğim.
      Hadi, çuvalı alda bir kerede git ona.
      Genç adam, çuvalı sırtlar tekrar.
      Alnından ter, çuvaldan kanlar damlar...
      Gider, baba dostuna. Kabul görür, sevinir.
      O dost, delikanlıyı alır hemen içeri.
      Geçerler arka bahçeye.
      Bir çukur kazarlar birlikte,
      Çuvaldaki koyunu gömerler adam diye,
      Üzerine de serpiştirirler toprak.
      Belli olmasın diye
      dikerler sarımsak...
      Genç adam gelir babasına;
      'Baba, işte dost buymuş' diye konuşunca,
      Babası; 'daha erken, o belli olmaz daha.
      Sen yarın git O'na, çıkart bir kavga,
      Atacaksın iki tokat, hiç çekinmeden ona,
      işte o zaman anlaşılacak, dostun hakikisi.
      Sonra gel olanları anlat bana...'
      Genç adam, aynen yapar babasının dediğini,
      Maksadı anlamaktır dostun hakikisini,
      babasının dostuna istemeden basar iki tokadı!
      Der ki tokadı yiyen DOST;
      'Git de söyle babana, biz satmayız Sarımsak tarlasını
      böyle iki tokada'!

    3. Sishyphos says:

      Çok güzel daphne,herkese bir dost bulabilmesini dilerim.çok önemli ve yarattığı izler çok kayda değer oluyor gerçek dostların

    4. Methods says:

      Paylaşım için teşekkürler.
      Çok etkileyiciydi...

    Siz de Yorum yapın