Benim Şehrimin Hikayesi

    Yazan: Sis Etiket: »
    Beğeniler


    Ben bu şehirde büyüdüm. Büyüdüm derken 18 yaşında geldim bu şehire, İstanbul' a. İlk defa evimden ayrılmak kendi seçimimken, ben bu şehire bir çocuk olarak geldim.Diz dibinde büyütülen bir kız çocuk olmaya olan itirazımdı beni buraya getiren. Bana dayatılan yaşamı yaşamamak uğruna kendimi hiç bilmediğim bir şehirde, ilk defa yaşayacağım yalnız bir yaşama atmıştım. Çok da iyi etmişim diyorum şimdi geriye dönüp bakınca.

    Ben bu şehirde büyüdüm adam oldum. Çalıştım, para kazandım; hem de o yaşta bir çocuğun belki de hiç girmemesi gereken bir kurtlar sofrasında. On senemi verdiğim bir sektörde; tehdit de edildim, rüyamda bile görmemem gereken adamlara kız çocuğu halimle kafa tuttum, yeri geldi işle ev arasında korumayla gidip gelmek zorunda kaldım. İnsanların gerçek yüzünü nasıl anlayabileceğimi öğrendim o geçen on senede. Tanımak istediğin insanla kumar masasına otur !! Suratıma silah da doğrultuldu, evimin önünde pusu da kuruldu, elemalarımın bazılarına hastanelik olacak şekilde dayak da atıldı. Sonra bir sabah 6.5 civarlarında yine bir mafya babasıyla bir yandan içip bir yandan birbirimizi tartıp kim kimi nasıl tehdit edecek oyunu oynarken; birden ne işim var benim burada sorusunu sordum kendime. Kendim için istediğim hayat o anda o hayat olmaktan çıkmıştı. O sabahtan tam 45 gün sonra on senelik kariyeri geride bırakmıştım, bir o kadar da çuvalla kazanılan parayı tabi.

    İş kurdum, iş batırdım, işimi layıkıyla yapmak kadar iş batırmanın bile bir adabı olduğunu öğrendim. Yine yüze çıktım, yine kuyruğu doğrulttum. Sonunda her zaman keyifle olmasa da çoğu zaman keyif aldığım bir iş kurdum kendime, hayatımdaki bir mutsuzluk faktörünü eser miktara indirgememi sağladı.

    Hepsinden öte; ben bu şehirde acıyı da aşkı da, sevgiyi de, mutluluk ve mutsuzluğu da yaşadım. Evlendim, boşandım, akıllanmadım bir daha evlenip bir daha boşandım. Sevgililerim oldu her milletten ve her sosyal gruptan, evlisi de bekarı da benden yaşca büyük ya da küçük olanı da. Her biriyle başka bir şey öğrendim; kimiyle nasıl mutlu olunuru, kimiyle nasıl kazık yeniri. Bana yapılan her şey hoşuma gitmeyen davranışı başkasına yapmamayı öğretti bana. Dostlarım hiç olamadı ( o kadar açamadım hiç duvarlarımı insanoğulları ve kızlarına ) ama olan arkadaşlarım bile hep beni eğitti, kimi zaman yaptıkları kimi zaman da aslında yapmadıklarıyla. Zaten 10 sene gece çalışmakla içine girdiğim asosyallik, insanların can yakma kapasitesini tanımamla orantılı olarak tüm hayatımı sardı.

    Bu şehirde yaşadım, geçen yıllar arasında belki de çok sokağına kokumu bıraktım, izimi ve hatıralarımı. Kimi zaman çok sevdiğim bir lokantanın kapanmasına üzüldüm, kimi zaman hiç beklemediğim bir yerde ansızın karşıma çıkan güzel bir mekan bulmanın sevincini yaşadım. Kimi zaman sabah erken saatte sokaklarını sadece sokak köpekleri ve çöpçülerle paylaştım, kimi zaman gecenin bir vaktinde sahilde bir boğaz semtinde dürüm yerken iyi ki var bu şehir dedim. Değişik semtlerde evlerim oldu, o semtlerin dinamiğini öğrendim, yaşam şekillerine uyum sağladım, semtin bir sakini olma keyfini yaşadım. Kimi zaman da hiç ama hiç alışık olamayacağım semtlerde budum kendimi tesadüfen , içimden vayy burası da İstanbulmuş demek dedirten.

    Sonuçta ben bu şehirde büyüdüm, adam oldum. Başka bir yerde yaşayamayacağıma emin olarak hala yaşıyorum ve yaşayacağım. Ne zaman İstanbul ile aramdaki ilişkiyi düşünsem hep aklıma aşağıdaki şarkı gelir işte. Benim İstanbul' um bu şarkıda anlatılan şehir.




    Bu şehir insana tuzak kuruyor
    Bu şehir insanı uzak kılıyor
    Bu şehir insanı hayli yoruyor
    Bu şehir insanı hep kandırıyor

    Senin için yazılmış her şiir bu bedenin olsa keşke
    Bak bir ömrü verecem işte
    Bu şehir benim bir demir atmış ki gönlüm yosun tutmuş
    Limanda kalmış toprağında servetim var
    Anılarım çocukluğum ve geleceğim
    Bağlamış elimi kolumu
    Ne kadar uzağa gitsem de kopamadım
    Ne kadar yakınsam ona
    Ben o kadar uzağım ondan
    Her taraf tuzak her bir yer yalan
    Tutulmamış ki hiçbir söz
    Hep yalan dolan var

    Bu şehir insana tuzak kuruyor
    Bu şehir insanı uzak kılıyor
    Bu şehir insanı hayli yoruyor
    Bu şehir insanı hep kandırıyor

    Gel bu şehrin havası böyle kalsın
    Aynalar yalancıdır
    Bu şehrin dört bir yanında ayna var alımlıdır
    Bir kandırır ki anlamazsın
    Verilen sözler unutulur
    Belki yarına umut olur
    Fakat bu şehir unutturur
    Bazen hatırlatır ve ağlatır güldürür
    Bir gün yaşarken bir gün öldürür
    Bir türküdür bu duyduğun senin için
    Dikenli gül ve yaşanacak bir gündür
    Bu şehirde doğdum bu şehirde söndüm

    Gel biz şehrin havasına hiç uymayalım
    Birbirimize verdiğimiz sözlerin hepsini tutalım
    Bir de şehirli türkü tutturup karşılıklı seninle
    Şehre inat dert üstüne dert koymayalım ayrılmayalım

    Gönül bir bağlanmış ki sorma
    Her güneşli gün ve her yıldızlı geceyi özler o da bizim gibi
    Kardeşiz biz sanki, yağmuruyla ıslanan ağaç gibi
    Kökünden bağlı kopmaz, özümdür o bilinmez
    Sözüm var and içilmiş bir günde dört mevsimmiş
    Bu şehir benim ve bu şehir bizimmiş anla
    Pes etmedik umutla yürüdük işte her gün aynı yolda
    Bırakmam, terk etmem ben gitmem bu şehirden

    Gel bu şehrin havası böyle kalsın, tuzakla dolmuş her yer
    Yorulmuş tüm bedenler acep neden?
    Bırakmam, terk etmem ben gitmem bu şehirden

    Bırakmam terketmem ben gitmem bu şehirden

    Öykü Atölyesi Kelime Oyunları için yazıldı

    9 Kişi Yorum Yapmış.

    1. Böyle sert bir yaşamın ağırlığını ancak İstanbul karşılayabilir. Gün gelir üzer, gün gelir korur, saklar, gün gelir hoş sürprizler sunar ama ona asla güvenilmez. Seni kendi ile uyum sağlamaya zorlar görkemiyle seni kendine bağlar ama bir yandan da sersefil eder.
      Benim de yazacak çok şeyim var bu şehirle ilgili.
      Bloguma dönüp bir post da ben yazayım. Bu arada okuduklarımdan çok etkilendiğimi söylemiş miydim?
      Daha ilginç ve daha saygın oldun gözümde sanki.
      Sevgiler...

    2. Sishyphos says:

      Asucuğum,

      Estağfirullah ne saygınlığı. Benim o başta yazdıklarım aslında çok düşük bir yaşamdı, bana göre ve şu anda yani. Beni ben yaptıysa da kimseye yaşa demeyeceğim bir yaşamdı.
      Ama İstanbul ile ilgili dediğin şeyler çok doğru. Hoş sürprizlerine asla kanmamak gereken bir yaşam şekli İstanbul.

      Okumayı bekliyorum senin şehrini :)

    3. Herkes birşeyler yaşar Sis ve ben insanları yaşadıklarıyla değil duruşlarıyla ve kafa tutuşlarıyla değerlendirenlerdenim. (sandığın kadar sığ değilim yani:)))
      Sertliğin içindeki naifliği, nezaketin altındaki ikiyüzlülüğü anlayacak kadar çok yaşadım. Her ikimiz de çok farklı yollarda sert şeyler yaşamışız. Ben nazik ve özenli bir insanım ve bunun samimiyetsizlik olarak nitelendirilmesi canımı çok yakıyor. Bu şüpheye kapılmayan nadir insanlardansın ve bunu kaybetmek istemem. BUnun ne kadar önemli olduğunu da anlatamam. Niçin bunu yazdığımı da bilmiyorum şimdi. Neyse uzayıp gidecek :))

    4. "Diz dibinde büyütülen bir kız çocuk olmaya olan itirazımdı beni buraya getiren."
      Ve bu itiraza İstanbul oldukca iddialı. Ve bu iddiayı kazanmak her kişinin haddi değil.
      "Kazanmak" herkese göre ayrı bir bedeldir ama sen gerçek yaşam bedeli vererek kazandığın bu şehri hak edenlerdensin. İstanbul herkesi gerçek yapmaz ve sen bunu da kazanmışsın.
      Yürekten sevgiler...

    5. Şehir değişirken herkes uzaklaşıyor. Peki, İstanbul adına yapılan neleri seviyoruz, nelerse bu şehri öldürüyor? Belki de bu şehir üzerine yazılmış son kitaplar bu yüzyılda yazılacak..

    6. Sishyphos says:

      @Asumancığım,

      Hiç de sığ olarak nitelendirdiğim bir insan değilsin, emin ol buna.Ve hiç samimiyetsiz olarak da düşünmedim seni. Yanlış anlaşıldıysam ben özür dilerim.

      @ Yaşamın Kıyısında,

      Yaşayan bilir o gerçek olmanın belasını zorluğunu diyeceğim:D Benden de içten sevgiler.

      @sarıdenizaltı,

      Bence de bu yüzyılda bu şehir için yazılan ve yazılmış en güzel şeyler çıkacak ortaya. Biraz kaybolanın ardından bir ağıt havası taşıyacak ama yazılacak işte.

    7. İstanbul'u dinlemekten hiç bıkmayanlardan biri olarak bir kez daha hissettim her satırınızda İstanbul'u yaşamak, İstanbul'da yaşamak, İstanbul'la yaşamak... Teşekkürler bu "özel" paylaşımınız için.

    8. Sishyphos says:

      @ Yıldız Yağmurları,
      Teşekkürler, ne biçim bir şehir ama değil mi ,insanın kanına girip bir daha hiç serbest bırakmıyor.

    9. Kesinlikle bırakmıyor,sarıp sarmalıyor, esir ediyor ;)

    Siz de Yorum yapın